6 - امام محمد باقر ( ع ) در يك روايت از حضرت رسول اكرم ( ص ) چنين نقل مىفرمايد محبت و دوست داشتن يك مؤمن ، مؤمن ديگرى را در راه خدا ( نه به واسطه خودخواهى ) از بزرگترين شعبه‌هاى ايمان است ، آگاه باشيد كسى كه دوستى و دشمنىاش در راه خدا باشد و عطا و منعش به واسطه خدا باشد از جمله اصفيا و پاكان خداوند است « 1 » . در اين روايت و امثال آن دقت بفرماييد كه اسلام محبتى را تأكيد مىكند كه به واسطه اغراض شخصى و منافع مادى نباشد زيرا دوستىاى كه روى اغراض شخصى باشد دوام و ثباتى ندارد و شايد هر روز با عده‌اى دشمنى نموده و با بعضى دوستى ، اسلام مىگويد با همه مسلمانان به عنوان مسلمان محبت داشته باش و احساسات زودگذر و جهات مادى نبايد اين محبت را كه تشكيل جامعه زنده به آن احتياج مبرمى دارد تحت اثر خود آورد و اين موضوع خيلى اهميت دارد و اين تعاليم دينى است كه با كمال مهارت و آرامى انسان را از موقف خودخواهى به مرحله نوع دوستى انتقال مىدهد . 7 - امام جعفر صادق ( ع ) بنا بروايت عمرو بن مدرك طائى « 2 » از جدش رسول خداصلى الله عليه و آله - گزارش مىدهد كه

--> ( 1 ) . صفحه 125 ، ج 2 ، اصول كافى . ( 2 ) . صفحه 125 ، ج 2 ، اصول كافى .